RFID to forma komunikacji bezprzewodowej. Technologia wykorzystuje fale radiowe do przesyłania danych, przy czym wielu ludzi nie zdaje sobie sprawy, że korzysta z niej na co dzień. Stykamy się z nią, gdy płacimy zbliżeniowo w sklepie, wypożyczamy książki w bibliotece, czy otwieramy szafki na basenie lub siłowni. Z czego składa się system RFID i jak działa wspomniana technologia? Wyjaśniamy.
Jak stworzyć i wydrukować etykiety RFID?
Istnieją różne sposoby kodowania tagów RFID, ale zazwyczaj wykorzystuje się do tego drukarki termotransferowe z wbudowanym modułem RFID. Takie urządzenia nie tylko pozwalają zapisywać informacje w znacznikach RFID, czyli niewielkich nośnikach danych, lecz także umożliwiają ich wydruk na etykiecie w formie tekstu lub kodu.
Nowoczesne drukarki same sprawdzają, czy tag RFID został prawidłowo zapisany. Jeśli urządzenie wykryje błąd, odpowiednio oznacza etykietę, co minimalizuje ryzyko złego oznakowania produktów.
Jak można odczytać tagi RFID?
Czytnik RFID jest jednym z kluczowych elementów systemu identyfikacji radiowej. Wspomniane urządzenie pozwala odczytać i zapisać dane w znacznikach RFID. W tym miejscu warto wyjaśnić, jaką funkcję pełnią anteny, które podłącza się do czytnika. Pobierają one energię z urządzenia, następnie przesyłają ją w formie fal radiowych do znacznika, znajdującego się w pobliżu.
Biorąc pod uwagę polaryzację, wyróżniamy anteny o polaryzacji liniowej – wówczas wszystkie fale mają podobne ułożenie w przestrzeni, rozchodzą się w pionie lub w poziome, oraz kołowej, gdzie anteny, są zaprojektowane tak, aby wysyłać fale poziomo, pionowo oraz we wszystkich możliwych płaszczyznach pomiędzy nimi.
Jak działa bramka RFID?
Do czytnika można podłączyć od jednej do kilku anten, tworząc bramkę RFID – ich liczba jest uzależniona od potrzeb aplikacji i rodzaju urządzenia. Bramka RFID automatyzuje odczyt tagów RFID znajdujących się na opakowaniach, kontenerach, paletach, towarach, czy wyrobach.
Takie rozwiązanie usprawnia więc procesy logistyczne i magazynowe. Zazwyczaj czytniki RFID montuje się na poszczególnych fragmentach linii produkcyjnych, aby kontrolować przepływ wyrobów. W ten sposób można w każdej chwili sprawdzić, gdzie co się znajduje. Bramki RFID mogą być montowane zarówno w obszarach produkcyjnych czy magazynowych, jak i we wszelkich innych, gdzie wymagana jest szybka i bezbłędna identyfikacja produktów. – mówi Dariusz Kawecki, Product Manager, odpowiedzialny za rozwiązania dotyczące automatycznej identyfikacji w firmie Etisoft.
RFID to nie tylko etykiety
Wspomniana technologia kojarzy się głównie z etykietami. Składają się one z następujących elementów:
- układu scalonego (miniaturowego chipa), czyli pamięci i mikroprocesora, które przechowują dane zapisane w tagu,
- anteny, odpowiadającej za realizację komunikacji radiowej.
Chociaż tagi RFID najczęściej mają postać etykiety papierowej lub foliowej do zadruku, to mogą również przybrać inne formy – np. opasek, żetonów, przywieszek i kart. Wybór formy znacznika RFID, determinowany głównie jego zastosowaniem czy środowiskiem, w jakim zostanie użyty, nie zmienia sposobu jego działania. Chip i antena pozwolą na komunikację z urządzaniami RFID, umożliwiając zapis i odczyt wymaganych informacji – tłumaczy ekspert z Etisoft.
Jakie korzyści płyną z zastosowania technologii RFID?
Proponowany system ma wiele zalet. Jedną z nich jest brak konieczności bezpośredniego kontaktu tagu z czytnikiem. Aby odczytać dane, nie trzeba umieszczać znacznika w łatwo dostępnym miejscu Można go ukryć wewnątrz obudowy lub opakowania.
Technologia RFID pozwala odczytać wiele tagów jednocześnie, nawet do kilkuset w ciągu sekundy. Dzięki temu inwentaryzacja przestaje być uciążliwa – można ją robić np., codziennie, aby zlikwidować niepotrzebne zapasy lub zareagować w razie braków.
Technologia RFID odgrywa także ważną rolę w łańcuchu dostaw. Nie tylko skraca czas operacji, lecz także pozwala kontrolować przepływ towarów. W ten sposób minimalizuje się ryzyko błędów, co przekłada się na niższe koszty logistyczne.
Najszybciej newsy trafią do Internetu. Zmiany w stanie prawnym lub projekty, które mają szansę wejść w życie, branżowe nowinki, informacje o nowych technologiach, produktach – portale internetowe są miejscem, gdzie na nie trafimy. Tak jak w przypadku niebranżowych mediów internetowych, mamy zagwarantowaną szybkość dostarczania informacji. Poszerzanie swojej wiedzy poprzez lekturę branżowej prasy, książek i stron internetowych wydaje się być oczywistą ścieżką samodzielnego rozwoju swojego życia zawodowego.
W zależności od naszych potrzeb, nastawienia, upodobań itp. warto sięgać po autorów, których styl pisania, charakter ujmowania tematu nam się podobają i po prostu do nas przemawia. Nie ma potrzeby zmuszać się do czytania czegoś, co nam się zwyczajnie nie podoba. Wszak lektura ma nam sprawiać satysfakcję i przyjemność, a nie tylko dostarczać wiedzy.
Słowo pisane to nieoceniony sposób na rozpowszechnianie informacji. Pamięć ludzka jest ulotna, o czym często przekonujemy się aż za dobrze. Dzięki lekturze zyskujemy dostęp do informacji, do których możemy się praktycznie w każdej chwili odwołać i potraktować je jako swoisty pewnik, także w sytuacjach spornych czy przy wyjaśnianiu nieścisłości. Tego komfortu nie mamy w przypadku sięgania po informacje przekazane drogą ustną, które są uważane za mniej wiarygodne. Większe zaufanie do zanotowanych informacji kosztem tych powiedzianych i usłyszanych to efekt uboczny rewolucji Gutenberga.
Czytanie jest czynnością angażującą nasz mózg – można to tak w skrócie ująć, bez wchodzenia nadmiernie w medyczne szczegóły. „Muszę przemyśleć to co przeczytałem/przeczytałam” – często w ten sposób podsumowujemy lekturę (chyba, że była ona dla nas bardzo nieangażująca na poziomie intelektualnym, emocjonalnym, nie dostarczyła nam żadnych nowych informacji itp.). Dzięki czytaniu wpadniemy na nowe pomysły, kreatywne sposoby rozwiązania problemów, nowe ujęcia starego i dobrze znanego tematu. Opisany przez autora case study może stać się inspiracją do wykorzystania przez analogię pewnych rozwiązań w nowym kontekście. Osobną kwestię, choć wartą wspomnienia, stanowią teksty, które nie są inspiracją w sensie zawodowych, a przede wszystkim w zakresie samorozwoju. Z doświadczenia mogę napisać, że świetnie w tej kwestii sprawdzają się biografie znanych ludzi, których osiągnięcia lub ścieżka życia z jakiegoś powodu budzą nasz podziw czy po prostu zainteresowanie. Recepty na sukces od A do Z na skalę Billa Gatesa w takiej biografii raczej znajdziemy (zresztą wtedy cena takiej książki była inna), ale coś, co może pchnąć nasze myślenie o swojej działalności, zachęcić do odejścia z pracy na etacie i założenia własnej firmy, przemodelowania swojej oferty, wpłynięcia na sposób komunikowania się z klientami itp. Możliwości jest tu naprawdę sporo i warto je wykorzystać. Funkcję inspiracji może pełnić biografia nie tylko kogoś z naszej branży, do tego celu potrafią się też nadawać nieźle życiorysy artystów, którzy zazwyczaj w życiu nie mieli lekko.
Od czasów, kiedy życie poczęło się wielce różniczkować, czytanie książek nie wystarcza. Książki podają czystą wiedzę z najrozmaitszych dziedzin, wiedzę nieraz kryształowo czystą, ale oderwaną od życia. Książki karmią również poezją, w niej opisy czynów bohaterskich uszlachetniają serca, ale mało informują o szarej rzeczywistości życia. Do działania potrzebna jest znajomość chwili bieżącej, orientacja, pulsy życia w miejscowych warunkach. Na każdym stanowisku można przyłożyć i swoją cegiełkę, można wpływać na całość, byle znać swe obowiązki względem społeczeństwa i chcieć im służyć. Tym pośrednikiem między wiedzą a życiem, między ideałem a rzeczywistością, jest publicystyka. Jest ona historją teraźniejszości, oświetlającą zagadnienia, które czekają dopiero na rozwiązanie. Jest ogniwem, która łączy prawdę wiedzy z zagadnieniami chwili bieżącej. Jest literaturą, która tyczy się potrzeb życia w danym czasie i danym miejscu. Ona komunikuje ostatnie wyniki z różnych dziedzin wiedzy czystej w zastosowaniu do bieżących potrzeb ludzkich. Ona czyni człowieka wrażliwym na niedolę swego społeczeństwa i zapala do żywota czynnego na jego korzyść. Ona, komunikując, co się dzieje na świecie całym, chroni nas od zaściankowości. Ona, zaznajamiając nas z biegiem myśli wszechświatowej, wywołuje w umysłach naszych szereg zagadnień. Ona uwalnia nas od potrzeby czytania wszystkich książek, których corocznie ukazuje się na świecie po kilkaset tysięcy, a których przeczytać na rok gruntownie nie można po nad kilkanaście. To są strony dodatnie prasy periodycznej.
Ale ma publicystyka i niejedną stronę ujemną. Wiadomości, dostarczane przez wiele dzienników, są dorywcze i powierzchowne: ani rozszerzają, ani pogłębiają wiedzy. Wiele nowinek, opisywanych drobiazgowo, niema żadnego ogólniejszego znaczenia, nie służy żadnemu rozumnemu celowi. Wiele sensacyjnych zajść i wypadków, zostawiających jedynie czczość w głowie i pustkę w sercu. W pogoni za kalejdoskopowym potokiem plotek wiele balastu, który ze szkodą obciąża umysł Dużo zabawy i płytkiego śmiechu, co w rezultacie szerzy bezmyślność, przytępia zmysł artystyczny. Nie jeden organ redagowany jest tendencyjnie, będąc na służbie tej lub innej partji. Nieraz nowość pomieszana z postępem bez oświetlenia krytycznego jądra rzeczy. I jedno pismo stara się prześcignąć drugie w pomysłach, licząc na gorsze instynkty. I wielu staje się igraszką okoliczności, bo są prowadzeni na pasku danego dziennika. Bo wielu ślepo hołduje zasadzie: nie różnić się od innych — i bezkrytycznie prenumeruje to, co ich znajomi i krewni. I tworzy się specjalny typ nałogowych czytelników pism periodycznych, co nie uznają jednocześnie lektury książek. Jest to pewnego rodzaju osłona dla duchowego lenistwa. Traci na tym wykształcenie gruntowne i myśl samodzielna. To też wielu uczonych powstaje na dziennikarstwo — śród nich ostro wystąpił w ostatnich czasach przeciw prasie perjodycznej F. Brunetiere, członek Akademji paryskiej.
Trzeba przede wszystkiem rozróżniać wartość miesięczników i tygodników, a pism codziennych. Pierwsze, a w części drugie, są streszczeniem i kwintensencją tego, co zawierają pisma codzienne. Lektura ich nie da wprawdzie technicznego posiadania poszczególnych gałęzi umiejętności, ale da ogólną znajomość podstaw. Te, które nie służą sprawom specjalnym, dają możność w dłuższym okresie czasu przebieg w ogólnych zarysach cały cykl wiedzy. Natomiast prasa codzienna służyć może głównie gromadzeniu materjałów do tych kwintensencji. I tu należy rozróżniać prasę prowincjonalną, a prasę stołeczną. Pierwsza zlicza miejscowe siły społeczne, wydobywa je i zbiera, zapala ogniska miejscowej twórczości. Bada i stara się kierować życiem prowincji, które wszędzie posiada swoje odrębne właściwości. Druga winna być przewodnikiem i siewcą dążeń kulturalnych wszerz i wzdłuż całego kraju. Winna być rzeką wód czystych, do której zbiegałyby się wszystkie strumyki, osadziwszy po drodze naleciałości niepotrzebne.
Trzeba umieć czytać dzienniki, jak i książki. Trzeba sobie wprzód zadać trud poznania każdego pisma. Trzeba się zapoznać, co w każdym z nich godnego jest czytania, nie usypiając swojego krytycyzmu łudzącemi nagłówkami pism i różnych rubryk, które często zapowiadają co innego, niż się drukuje. Trzeba czytać krytycznie, w żadnej sprawie nie spuszczając z oczu argumentów ani pro, ani contra. Trzeba czytać pisma, służące różnym poglądom, aby mieć oświetlenie z obu stron, aby módz wyrobić sobie własny sąd — samodzielny a objektywny. Trzeba koncentrować lekturę nie na tanich czasopismach codziennych o brukowych wiadomościach, lecz na poważnych wydawnictwach perjodycznych, które opierają działalność publicystyczną na znajomości dziejów i praw niemi rządzących. Należy ciążyć ku tym wydawnictwom perjodycznym, które chcą stać wyżej ponad prywatę i partykularyzmy — których celem jest nie interes materialny jednostek, lecz służba publiczna.
